เมื่อวันก่อนอิงอ่านบทความเกี่ยวกับผู้หญิงที่ทำการทดลองโดยไม่พกมือถือสองวันออกนอกบ้าน ซึ่งสร้างความลำบากให้เธอไม่น้อย ทั้งการนัดเพื่อนๆ การทำงาน ติดต่อลูกค้า เลยคิดมาถึงตัวเองว่า เออ เนอะ เดี๋ยวนี้ สิ่งที่จะคว้าเวลาออกจากบ้าน ต้องมี 3 สิ่งนี้ กุญแจบ้าน กระเป๋าสตางค์ และ มือถือ ถ้าไม่ได้เอาไปด้วยจะหงุดหงิดไม่น้อย
เด็กๆ สมัยนี้ที่เกิดมาพร้อมที่จะมีมือถือตั้งแ่ต่ปอหนึ่งอาจจะไม่เข้าใจอารมณ์การใช้โทรศัพท์สาธารณะ หรือว่าการรอคอยแบบที่โทรตามเพื่อนไม่ได้ (ออกแนวย้อนวัย รำลึกความหลังอีกแหละ ฮา) สมัยเรียนเวลานัดเพื่อนทุกคนมักจะมากันตรงเวลา จะเลทบ้างก็ตามสมควรเพราะว่ามันติดต่อกันยากนะ ก่อนถึงวันนัด ต้องบอกให้แน่นอนว่า เราจะเจอกันที่ไหน ตอนกี่โมง ใครไปบ้าง เพื่อว่าจะได้ไม่พลาด แล้วเบอร์โทรศัพท์จะมีสักกี่สิบเบอร์ ก็สามารถจำได้ สมุดจดโทรศัพท์อาจจะมีไว้ เล่มน่ารัก เล่มเล็กพกพาบ้าง
แต่พอถึงตอนนี้แล้วเมื่อมีมือถือ อิงยอมรับว่าอิงจำเบอร์โทรศัพท์ใครไม่ได้เลย ยกเว้นเบอร์บ้านกับเบอร์ที่ทำงานของแม่ แม้ขนาดเบอร์โทรศัพท์มือถือของพ่อแม่พี่น้อง อิงยังไม่ได้จำเลย อารมณ์ว่าถ้ามือถือหาย กระเป๋าถูกฉก ก็คงติดต่อใครไม่ได้ เวงกำ
ถ้าต้องออกจากบ้านเกินหนึ่งกิโลเมตรแล้วไม่พกมือถือ คงโหว่งไม่ใช่น้อย แม้จะไม่ได้ใช้มือถือทั้งวันก็ตามที เลยมีคำถามว่าเพื่อนๆ สามารถออกจากบ้าน ที่ไม่นับการไปตลาด หรือบริเวณใกล้บ้านระยะสามร้อยเมตรได้มั้ยจ๊ะ 
